Skip to content

Tag: expert

Willen we meer of minder empathie?

Ik ben van mening dat wanneer we empathie creëren voor ander speciïsme, we zorgvuldiger om zullen gaan met die organismen.
Dat empathie een ruim begrip is, dat is me wel bekend.
Volgens het woordenboek betekent het: 

de empathie
zelfst.naamw. (v.)
Uitspraak [ɛmpa‘ti]
eigenschap dat je de gevoelens of gedachten van een ander aanvoelt.
Voorbeelden:`empathie tonen in een gesprek met een ernstig zieke`,
                     `Empathie is belangrijk in de communicatie.`
Synoniem: Inlevingsvermogen

Paul Bloom, psycholoog en professor aan Yale University, is het daar niet mee eens. hij schreef het boek Against Empathy: the case for rational compassion, waarin hij beschrijft dat we juist minder empathie moeten tonen om de wereld beter te maken. Hij vind daarbij ook dat we empathie niet moeten verwarren met moraliteit.

Ik las het onderstaande interview en ben voornemens het boek te gaan lezen. Vooralsnog vind ik dat het geen hout snijdt wat Bloom beweert het volgende:
“Empathie zou in theorie een goede stok achter de deur kunnen zijn om eindelijk eens iemand te helpen en iets goeds te doen. Alleen, zo werkt de praktijk niet. Uit onderzoek blijkt dat we meer empathie voelen voor mensen in onze eigen sociale groep: mensen die op ons lijken, mensen die erg knap zijn, of jonge kinderen. Onze empathie is dus ontzettend bevooroordeeld.

Naar mijn mening is het zaak om de overeenkomsten met de ander te zoeken en te benoemen en juist niet de verschillen. Bloom gaat echter uit van de overeenkomsten met hen die we al kennen.

“Moeder aarde is helemaal geen moeder, ze is geen persoon. En dus kun je je niet in haar verplaatsen. You can’t put yourself in the shoes of a tree. Sterker nog: empathie is de reden dat we geen bal aan klimaatverandering doen. We zijn gewend te handelen op basis van reclamespotjes met uitgemergelde kinderen, maar het milieu heeft niet zo’n herkenbaar gezicht. Het aantasten van moeder aarde is een godsonmogelijk traag proces dat niemands empathie echt prikkelt. En dus hebben we het meer over immigranten en aanslagen, want dat kunnen we ons beter voor de geest halen.”

Bloom geeft aan dat je doordat je je niet kunt verplaatsen in iets wat geen persoon is, je er ook geen empathie voor kunt hebben. In Ecuador en Australië denken ze daar anders over, daar hebben ze een rivier en in Ecuador de gehele natuur de status van rechtspersoon gegeven en zijn er advocaten aangesteld die hun belangen vertegenwoordigen. (link.)

Peter Singer vindt dat we juist meer empathie en moraliteit moeten tonen. Hij schreef daar het volgende boek
The Expanding Circle: Ethics and Sociobiology over. Twee wetenschappers die het overduidelijk niet met elkaar eens zijn.

Ik ga me er eens in verdiepen…

Een interview met Paul Bloom vind je hier.

Leave a Comment

De Boom Is Onderdeel Van de Familie

rode-beuk-789rode beuk 7, 8, 9, kasteel Heeswijk, Kees van de Knaap

 

Ik ben een rijk man, ik heb een riant dak boven mijn hoofd, ben getrouwd met de liefste, leukste en mooiste vrouw ter wereld, en ik mag de vader zijn van vijf super lieve en leuke kinderen. Mijn ouders zijn nog in goede gezondheid en hoewel ik mijn vrienden niet zo vaak zie, weet ik wel dat ze er voor mij zullen zijn wanneer ik ze nodig heb. Ik word gewaardeerd op mijn werk als docent, door zowel collega’s als door studenten. Ook als vormgever word ik gewaardeerd, om wat ik maak, maar ook om mij als persoon. Waar ik ‘vroeger’ wel eens dacht dat ik makkelijk als kluizenaar zou kunnen leven, weet ik ondertussen dat ik mensen om mee heen nodig heb. Ik kan het niet alleen. Ik heb het nodig om te praten, te zeuren, te klagen, te lachen, te troosten, te huilen, of gewoon alleen maar stil bij elkaar te zitten.

2 Comments

parliament of things

Donderdag 24 november,

Ik heb een afspraak met Joost Janmaat van Partizan Publik, een organisatie die zich inzet voor de identiteit van het ding. We spreken af op hun kantoor in Amsterdam en doe dat naar aanleiding van de presentatie parliament of things, die ze hadden op Strijp-S tijdens de Dutch Design Week in Eindhoven van afgelopen jaar.

In deze blogpost geef ik weer waar Joost en ik het over hebben gehad, waar we over gebrainstormd hebben en welke inzichten hij mij gaf, maar ook welke ik hem gaf.

Leave a Comment

Dutch Design Week deel 7

 

Ontwerpstudio van der Swam kreeg de mogelijkheid om een serie sieraden te ontwikkelen van579de8313920b archeologisch hout. De sieraden moeten voor verhalen zorgen, en dat is nu juist waar 
ik als onderzoeker maar ook als ontwerper naar opzoek ben. Het verhaal achter het materiaal. En zorgt dat verhaal dan ook voor een duurzamere omgang. En als ik naar de afbeelding kijk die bij het evenement geplaatst is dan ben ik bang dat juist dat laatste niet is gebeurd. Maar daar gaan we dan natuurlijk vragen over stellen.

 

Op het moment dat ik bij de (kleine) stand van Marielle aankom is er net een lezing gepland in het erfgoed centrum, wat betekent dat het er erg druk is met geïnteresseerden, voor de lezing. In het gesprek met Marielle wordt mijn vraag over de duurzaamheid vrijwel meteen beantwoord, het gat wat je op de foto ziet is afkomstig van een pen waar de verschillende stukken hout mee verbonden worden zodat ze samen een karrenwiel kunnen vormen. Wat ik wel zie is dat ze de ringen freest nadat ze verlijmd zijn op een stuk hout uit deze tijd.
Terwijl ik daar vragen over wil stellen komt er weer een nieuwe groep mensen aan en wordt ons gesprek abrupt onderbroken, we spreken af dat we eens met elkaar gaan zitten om het over onze gedeelde passie te hebben.

8 december zitten we voor de eerste keer bij elkaar. 

To be continued…

 

Leave a Comment

In gesprek met [S]GAAF

6 oktober 2016 Badhoevedorp

Vandaag ga ik het gesprek aan met Mathieu en Merijn, eigenaren van [S]GAAF, meubelmakers uit Amsterdam.logo-sgaaf
Vanuit de stagebegeleiding kom ik al een tijdje bij dit bedrijf en wat opvalt is dat het een bedrijf is wat heel bewust materiaalkeuzes maakt. De keuzes die ze maken zijn milieu en gezondheid bewust.
Op de vraag of ik daar eens met ze over zou kunnen spreken werd meteen instemmend geantwoord, wel graag nadat ze naar Nepal geweest zijn om daar vrijwilligerswerk te doen.

Ik heb wat vragen voorbereid;

  • ik ben erg benieuwd naar hun beweegreden om zo min mogelijk plaatmateriaal te gebruiken.
  • welk materiaal gebruik je dan in plaats van het plaatmateriaal?
  • wat verstaan zij onder duurzaamheid? 
  • en wat verstaan zij onder cyclisch ontwerpen?

Wanneer ik aankom in Badhoevedorp, waar hun werkplaats is, zie ik geen Merijn en geen Mathieu. Na een belletje richting Merijn blijkt dat ze alle afspraken afgezegd hadden deze week maar mij vergeten waren. Of ik richting zijn huis in Osdorp wil komen? Dat wil ik wel natuurlijk, anders heb ik die twee uur voor niets gereden.

Terwijl ik naar Osdorp rij neem ik in mijn hoofd nog even dat wat ik wil weten door. Ik pik Merijn op een we lopen naar een restaurant aan het water. Toen ik in de auto zat bedacht ik me nog; neem alles op, maar terwijl we naar het restaurant lopen ontstaat het gesprek al. De recorder nog in mijn tas.

Het gesprek gaat vloeiend, en na de eerste chit-chat, geeft Merijn aan dat de meubel/interieur industrie een erg vervuilende industrie is. In de bedrijfsinterieurs blijven kasten, meubelen en balies vaak niet langer dan tien jaar in gebruik. Dan wil de opdrachtgever alweer wat nieuws. En gaat vaak het interieur eruit, om er weer iets soortgelijks terug te plaatsen. Het materiaal wat eerder gebruikt is, is dusdanig bewerkt dat het niet meer her te gebruiken is.
En dan kun je als bedrijf kijken naar duurzamere middelen, wat vaak vertaald wordt naar langdurig gebruik. Maar zoals hierboven al aangegeven wil de consument af en toe iets nieuws.

Leave a Comment

het verborgen leven van bomen

Om hout meer gezicht te kunnen geven was ik op zoek naar literatuur die meer algemene informatie over bomen gaf, dan alleen de persoonlijke verhalen. Er wordt al best veel over geschreven de laatste jaren maar via een artikel op de correspondent werd ik gewezen op een boek van een Duitse boswachter, Peter Wohlleben.0e17aac05b68383beb964fa6230b371c_360x360_center
Na een aantal publicaties en boeken merkte hij dat het verhaal wat hij wilde vertellen wel beklijfde tijdens de rondleidingen die hij deed in ‘zijn’ bos maar dat het op papier niet aansloeg. Hij schreef om die reden het verborgen leven van bomen.

Leave a Comment

nederlands hout

Naar aanleiding van de presentaties rondom de subjectieve atlas werd mij duidelijk dat ook ik op korte termijn met participanten om tafel moest. De verwachting was dat ik daardoor stappen zou kunnen gaan zetten in mijn onderzoek,

kan het visualiseren van de ziel van de boom, bijdrage aan een duurzamere omgang van hout van diezelfde boom?”.  

Op woensdag nederlands hout6 juli 2016 sprak ik met Isabelle Wisse van Nederlands Hout over het bedrijf, de visie en over de eventuele combinatie met mijn onderzoek. Nederlands Hout is gevestigd in Haarlem en is sinds 2012 bezig met het verwerken van inlands hout. Dat betekent dat ze werken met hout wat in Nederland gegroeid heeft, en ook in Nederland gedroogd en gezaagd wordt. In eerste instantie wilden ze zich richten op alleen hout uit Haarlem maar daarvoor is de aanwas te klein. Daarom werken ze tegenwoordig ook samen met de gemeente Rotterdam. Omdat ze hun bomen aangeleverd krijgen vanuit de rooilijst vanuit die gemeentes is er goed te achterhalen waar de gerooide boom vandaan komt, hoe oud deze was en wat de reden tot kap was. De historie van de gerooide boom is voor mijn onderzoek weer erg interessant, omdat je op die manier het echte gezicht van de boom kunt weergeven.

Leave a Comment

Nieuw betekent altijd: “Nog net niet Stuk.”

Thomas Rau in VPRO tegenlicht (8 november 2015)

Over het einde van bezit en de mogelijke oplossing voor onze overconsumptie.
Vanuit het onderzoek wat ik momenteel aan het doen ben ‘kan het verhaal achter een materiaal de duurzaamheid van het materiaal vergroten’ keek ik onderstaande aflevering van tegenlicht. Voor het onderzoek is dit interessant omdat de visie die Rau hanteert een nieuwe kijk brengt op het fenomeen massaconsumptie, het verdienmodel, waar wij allen ‘slachtoffer’ van zijn geworden in de afgelopen eeuwen. Thomas Rau denkt een alternatief gevonden te hebben.

Leave a Comment